sábado, septiembre 30, 2006

LA CARA NO ES SIEMPRE EL ESPEJO DEL ALMA

Tras un café con leche sin descafeinar, la mujer de hielo, hierro y acero tomó una gran decisión en su vida.
Iba a por todas y a todas las consiguió...
Su alma de cántaro no se refleja en su cara de agotada, de ser así, esas ojeras y párpados caídos consecuencia de trasnoches y lujuria se tornarían en piel firme a causa de sus grandes triunfos.
Orgullosa de su nuevo yo, no duda ni un instante en seguir rompiendo esquemas.
Ella sabía que repetiría y seguirá repitiendo muchísimo tiempo más.
Ahora ya no se juega con las cartas de los demás sino con las suyas propias, marcadas y con varios ases debajo de sus anchas mangas.
Feliz ella, ninguno de sus elementos se derrite ni un ápice, todo lo contrario, el hielo de su piel quema cada vez más, el hierro de su mente pesa sobre los demás y el acero de sus ideas dista de fundirse o confundirse entre tanto metal ajeno.
Rodeada de chatarra reluce así una vez más su gran corazón de oro.

jueves, septiembre 21, 2006

AQUÍ CADA UNO A LO SUYO

Me ha encantado el encontrarte con carita de encandilado cuando me has pillado con las tijeras en la mano...
No te esperaba, aunque seguro que tú a mi si.
Simplemente me cortaba una molesta etiqueta que quedaba a una altura poco propicia, cuando detrás de mi he oido un hola.
No me iba a girar porque estaba muy enfrascada intentando no practicarme una mastectomía en vivo y en directo, pero no se porque lo he hecho.
¡Qué carita madre!
Intentabas ayudarme, pero no era ni el momento ni el lugar.
Ten cuidado porque se te van los ojos, te lo noto, y ellos también lo han notado.
Espero verte pronto.

POR FIN EN MI PODER...

QUE GANAS TENÍA DE TENERTE ENTRE MIS MANOS.
YA ERA HORA, AUNQUE TODAVÍA FALTA ALGO.
ESTÚPIDO, ERES MUY ESTÚPIDO, NO INTENTES HACERTE EL SIMPÁTICO CONMIGO PORQUE TE ODIO A MUERTE.
NO ME ESPERES EL LUNES PORQUE VOY A HACERME LA DESAPARECIDA, NO TE COGERE EL TELÉFONO, NO ESTARÉ EN MI CASA, NO TE VOY A DAR EL GUSTO.
BÚSCAME TANTAS VECES COMO TE HE BUSCADO YO A TI.
SUPONGO QUE LO SABES, O INTUYES QUE TE ODIO, ES QUE NO PUEDO CONTIGO.
ME DAS MUCHÍSIMO ASCO.
ADIÓS.

miércoles, septiembre 13, 2006

CATARROJA DESCOBERTA

Fent memòria dels vells temps, encara no puc creure allò que veig.
És la meua vida i mai em penediré de les meues paraules.
Ara em trasllade, t'agraïsc tot el que has fet per mi i reconec que fou errada meua.
Sempre seré açí i ho saps.
Et demane un últim desig, continua escrivint-me eixes notes al cotxe perque em plenen d'alegria, encara que no siga reial.

sábado, septiembre 02, 2006

TODOS TUS MALES, A VER SI ME OLVIDO DE TI...

Odio tus pies, igual que odio los del Felo, aunque creo que los tuyos más y no me termina tu boca de choto...
Odio tus pelos del chulo, que vi asomar en mi piscina, por debajo de tu bañador.
Chaval, si te depilas, hazlo a conciencia, porque eso queda fatal a la vista.
Tienes estrías en las corvas, seguramente, antes de estar tan cachazas, eras un gordinflón de aquí te espero, Valdomero.
Me has hecho llorar, padecer, no comer, no dormir, desesperar...
Eso no está bien.
No tienes tacto para decir las cosas, eres un creído y un pijo, pero no sabes vestir a veces.
Seguramente la tienes como una barra de pan, porque lo advertí solo con mirarte a los vaqueros.
Esto en sí no es malo, lo malo es que no me dejaste probarla, está muy mal dejar a la rubia con ganas...
Ahora que lo pienso, lo único bueno o bonito que tienes son las manos, unas enormes manos que me hubieran sujetado mientras me empotrabas contra la pared.
¡Estás fatal, tía!

ESTAMOS HARTAS DE ESPERAR...

Yo por lo menos.
Me parto contigo, tía.
Hijaaaaa, ¿qué dices?
Nada hija, vamos a escribir.
La tabarra que nos ha dao la Mari esta tarde ha sido de escándalo...
Menosmal que nos hemos quedado en casa, tía Tomasa.
Vamos a Ikea a comprarnos una mantita de cuadros para estrenar este invierno viendo juntas una peli.
Yo este invierno leeré libros de autoayuda en el trabajo, ya está bien de tanto lloriquear.
Pues yo este invierno quiero encontrar un chorvo, chorvo, chorvo, chorvo, para toda mi vida...
Pues yo quiero irme a mi casa, aparcar el coche cerca, encontrarme al Andreso y subirlo para arriba de los pelos de los huevos... cosa imposible, porque seguro que ya no está.
De todas formas me conformo sabiendo que mañana por la mañana anselmaré con R, que esta tarde me ha dicho que mañana vendrá a mi casa con dos Donuts en el nabo a traerme el desayuno.
Me parto.
Mientras tanto, en el otro lado del pueblo...
Anoche soñé que me tiraba al boca-pez, e ilusa de mí, esta mañana he amanecido pensando que lo tenía a mi lado.
¡Qué fuerte Patricia!
Nos miramos las caras y nos vamos a dormir.